Brúðarljósin
Eftir Davíð Stefánsson frá Fagraskógi

I
Kveikið, þrælar, kyndla og blys.
Í kvöld, er skyggja fer,
kemur hún hér, konan,
sem kvenna fegurst er.

     Kveikjum kyndla og blys,
     kyssum hennar spor.
     Sit þú heill í höllu þinni,
     höfðingi vor.

Fylkið ykkur veginn við,
vísið henni leið.
Alla mína ævi
ég eftir henni beið.

Látið blysin loga skært
og ljóma á veginn slá.
Lútið henni í lotning
um leið og hún gengur hjá.

II
Berið, þernur, borðin á
hin beztu veizluþing.
Setjið silfurskálar
við sætin allt í kring.

     Allt skal borið á borð,
     sem bezt og dýrast er.
     Allar kjósa konurnar
     að hvíla hjá þér.

Berið, þernur, borðin á
bjór og dýravín.
Drottning er við drykkju
hin djarfa brúður mín.

Búið hvíta brúðarsæng.
Breiðið dúk á gólf.
Látið hanga úr loftinu
ljósakrónur tólf.

Þær eiga að minna mig
á margt, sem liðið er,
ævintýr og ástir,
sem æskan veitti mér.

Þær eiga að minna á margt,
en mest á konur tólf,
sem leiddi ég til leikja
um lönd og hallargólf.

Sex eru þær í Suðurbyggð,
sex fyrir norðan fjöll.
Ljómið, ljósakrónur,
og lýsið mína höll.

Brennið, brennið, brúðarljós,
svo bliki hallargólf.
Blessuð sé mín brúður,
sem bar af hinum tólf.

Brennið, brennið, brúðarljós,
Í bjartri geisladýrð
Í eldskininu ykkar
skal ást mín henni skírð.

Brennið, brennið, brúðarljós,
og blygðizt ykkar ei,
er nálgast hún mig nakin,
mín nýja festarmey.