BRÚÐKAUPSKVÆÐI (Í gömlum stíl)
eftir: Steinn Steinarr

Syng nú mín sálarlúta
sætlegan brúðkaupsóð,
hart meðan heimsins rúta
hringveltist sína slóð.
Upp lyftist önd og húfa,
ólund má sérhver skúfa
útrekist agg og hnjóð.

Svo sem hver sytra og spræna
í sjóinn hleypur ör,
skal og til makans mæna
mannkindin ein og hvör.
Maður skal manni gagnast,
marglega þar af hagnast,
svo spáði spaks manns vör.

Vor stendur mitt á meðal
mjög uppábúin snót,
beinvaxin, björt og eðal-
borin með nettan fót.
Hýr meður hönd óslaka,
hafandi ektamaka
náð af norðlenzkri rót.

Vel mennt og vel hafandi
víst er sú dándisfrú,
allt sitt í eðla standi
eigandi, veit mín trú.
Innstæður eldi varðar,
item sjötta part jarðar.
Mörg lagði minna í bú.

Erlendis oft með þjóðum
ávaxta nam sitt pund,
menntunnar sætum sjóðum
safnandi á ýmsa lund.
Fljótt þegar fram í sótti
flestum það mjög svo þótti
áferðar fallegt sprund.

Lek reynist lífs vors dugga
löngum, og margt vill ske.
Fár kann til fulls að stugga
frá sér ótuktinne.
Lagðist þó meður manni
margumtalaður svanni
varla svo vitað sé.

Meydóm lét fráleitt farga
fyrir verð rauðamálms,
víst nokk þó vola og sarga
vissa ég týra hjálms.
Má og með sanni segja:
Sú reyndist stabíl meyja
höfundi hjálagðs sálms.

Bar loks einn gest að garði,
ganglúinn búandþegn,
sem þó að sízt oss varði
svo skjótt varð henni um megn.
Hart nam á hurðir knýja
hann, og segja: „Mín pía,
stolt þitt mér stenzt ei gegn“.

Ósmeykur upp vatt durum,
og yfir þrepskjöld sté,
vaðmálskufl víst óþurum
vafinn frá höku að kné.
Nam segja án neinnar hulu:
„Nú munt þú giftast skulu,
og vinskap veita í té.

Þig tel ég vænsta vífa
og vakurt allt þitt stand.
Hjá mér þig bið ég blífa
blítt fyrir utan grand.
Ei skortir auð né forðann,
ek em bóndi að norðan,
hafandi hús og land".

Glöggt þegar gerðist þetta
gestikúlerande,
auðgrund sig upp nam rétta
andsvar og gaf í té:
„Sæll kominn fjöll og fjörðu
föl skal með þar til gjörðu
hönd mín. Það held ég sé“.

Þá mátti margan finna
mjög sem varð hér við fár.
Þar nægir eitt að inna
áður sem skrifað stár.
Ýmsum nam sorgin svella
svolítið meir en ella.
Svo mæðast mannsins þrár.

Sízt lát þó sút oss mokka,
svo skrifast lífsins strik.
Einn gekk við íbenstokka,
annar við kollótt prik.
Lífs vors að lágum paldri
læðist þó syndin aldri
með holdsins fýsna fnyk.

Vér biðjum bljúgu hjarta
og blessum mann og frú,
þau fái framtíð bjarta
og fé og sæld í bú.
Undir guðs Fótarfæti
þau finni eitt herlegt sæti
og viljug vinnuhjú.

Svo blessist hús og hagi,
hlaðvarpi og neyzlulind.
Öll skepnan arðsemd plægi
og svo kollótt sem hyrnd.
Haldgóð sé högld og klakkur,
hræðist tilberi og snakkur
að nálgast þar nokkra kind.

Gangi þau úti og inni
undir guðs náðarvæng
ætíð, og enginn finni
á þeirra ráði hæng.
Svo leysist lífsins galdur
laus við allt þref og maldur,
amen, í einni sæng.