BRÚÐKAUPSSÖNGVAR
eftir Einar Benediktsson

I
Til himins jörðin horfir
og himinn jarðar til.
Alls heimsins hvöt er eining
um hnatta og alda bil.
Því stirnir djúp af stjörnum
og steinn af sólar yl;
því réttist björk frá bergi
og bára af sævar hyl.

Sem dimman dagsljós þráir
og dagur kvöldsins húm,
sem vörin þráir veigar
og vængur hálofts rúm:
Eins þráir hjartans hræring
að heyra annað slá, —
og sál að sálu leitar,
unz sálir eining ná.

En allt ber eðli sjálfs sín,
sem ólíkt til sín dró, —
vill sínu lífi lifa
í lofti, jörð og sjó.
Því bindur hlekkur harðast,
sem höndin frjáls sér bjó.
Sæll hver, sem eignast annan,
en á sig sjálfan þó.

II
Við arin eldsins helga
skal eining lífsins tengd
og harpa samanhljómsins
af hjartaþráðum strengd.
Þar á til ytra stríðsins
hið innra að sækja frið
og drekka þrótt til dáða
í draumi um starfsins svið.
Sitt afl skal öðru tvinna,
sá auðnu vill í heim.
Hvert jarðar blys, sem brennur,
er bál af neistum tveim.

Frá arni eldsins helga
fær óskin lyft sér hæst.
Það fjærst má þankann flytja,
sem fest er honum næst. —
Og ekkert orð af kærleik
um eilífð verður gleymt.
Hvert hljóð af hreina strengnum
á himnum verður geymt.
Þar sundrað allt skal safnast,
til sambands endurleitt.
Þar heims ei teljast tölur,
þar tvennt er jafnt sem eitt.

III
Öll sæla er gleði hins góða,
hún gjörir að höll hvert kot,
án hennar er auður hismi
og hreysi hvert konungsslot.

Af tveggja sálna sælu
er sál hvers engils glödd, —
en heimsbörn, sem himin gleðja,
til hæðanna verða kvödd.

Það göfuga og góða vinnur
sér gengi við lánsins spil.
Því jörðin til himins horfir
og himinninn jarðar til.